studia humanistyczne, kierunek: HISTORIA SZTUKI
TREŚCI PROGRAMOWE PRZEDMIOTÓW
Wprowadzenie do historii sztuki – 120 h
Historia sztuki jako nauka – metody badawcze, rozwój. Problemy badawcze historii sztuki – struktury, techniki i formy dzieła sztuki. Uwarunkowania twórczości artystycznej – teoretyczne zaplecze. Treści ideowe dzieł sztuki – metody interpretacji. Odbiór dzieła sztuki – ocena, metody badań. Dzieje historii sztuki jako dyscypliny naukowej. Aktualne ukierunkowania historii sztuki.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia problematyki historii sztuki; rozpoznawania historii sztuki jako dyscypliny naukowej; rozpoznawania możliwości poznawczych historii sztuki; rozumienia specyfiki stosowanych w historii sztuki metod badawczych.
Historia sztuki starożytnej i wczesnochrześcijańskiej – 60 h
Elementy historii sztuki starożytnego Bliskiego Wschodu, Egiptu, Grecji i Rzymu w kontekście wydarzeń historycznych oraz przemian kulturowych. Przemiany w obrębie stylu i treści w sztuce starożytnej. Antyczne korzenie średniowiecznej, nowożytnej i nowoczesnej sztuki europejskiej.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia i rozpoznawania przemian w obszarze sztuki starożytnej i wczesnochrześcijańskiej.
Historia sztuki średniowiecznej powszechnej i polskiej – 60 h
Sztuka łacińskiego średniowiecza po rozpadzie Imperium Rzymskiego. Sztuka Italii ostrogockiej i longobardzkiej. Sztuka karolińska, ottońska, romańska i gotycka. Sztuka bizantyńska od epoki Justyniana do dynastii Paleologów. Sztuka pobizantyńska w regionach zasięgu prawosławia. Symboliczno-liturgiczna interpretacja form architektury sakralnej. Interpretacja ikonograficznego malarstwa monumentalnego. Problematyka kontynuacji i nawiązań do tradycji antycznej. Przemiany ideowo-formalne malarstwa monumentalnego, tablicowego i miniaturowego.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia i rozpoznawania przemian w obszarze sztuki średniowiecznej powszechnej i polskiej.
|
Historia sztuki nowożytnej powszechnej i polskiej – 60 h
Dzieje sztuki nowożytnej od początku XV wieku do końca XVIII wieku na tle przemian historycznych, społecznych, politycznych i gospodarczych. Sylwetki najważniejszych artystów – ich rola w dziejach sztuki nowożytnej. Najważniejsze ośrodki artystyczne: Italii, Francji, Hiszpanii, Niderlandów (od 1609 Holandii i Flandrii) i Europy Środkowej.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia i rozpoznawania przemian w obszarze sztuki nowożytnej.
Historia sztuki nowoczesnej powszechnej i polskiej – 60 h
Sztuka europejska i amerykańska od Wielkiej Rewolucji Francuskiej do współczesności. Główne kierunki i nurty artystyczne w sztuce nowoczesnej od romantyzmu, przez realizm i naturalizm, rewolucję impresjonistyczną, postimpresjonizm po symbolizm i secesję – ich wpływ na awangardę XX wieku i sztukę współczesną. Kluczowe zjawiska w architekturze, rzeźbie i rzemiośle artystycznym. Sylwetki najwybitniejszych twórców – charakterystyka głównych ośrodków i szkół.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozpoznawania i rozumienia przemian w obszarze sztuki nowoczesnej powszechnej i polskiej.
|
Muzealnictwo i ochrona zabytków
Funkcje oraz znaczenia muzeum we współczesnej kulturze. Ochrona zabytków i dóbr kultury. Funkcjonowanie placówek muzealnych. Dokumentacja i inwentaryzacja dzieł sztuki. Konserwacja obiektów muzealnych. Organizacja ekspozycji.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
wykorzystywania wiedzy źródłoznawczej w muzealnictwie i ochronie zabytków; wykorzystywania rozwiązań z zakresu wystawiennictwa w muzealnictwie i placówkach ochrony zabytków; podejmowania działań zgodnych z wymogami współczesnego muzealnictwa.
Ikonografia i ikonologia
Metodologiczna analiza ikonograficzna i interpretacja ikonologiczna. Struktura kompozycyjno-formalna i treściowa dzieł sztuki w wybranych epokach, z uwzględnieniem wpływu źródeł pozaartystycznych, tendencji religijnych i tekstów literackich.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
przeprowadzania analiz ikonograficznych i ikonologicznych.
|
Teoria i metodologia nauk o sztuce oraz krytyka artystyczna
Elementy teorii i historii krytyki artystycznej – od XVIII wieku do współczesności. Funkcja i miejsce komentarza słownego. Analiza tekstu krytycznego. Pisanie tekstów o sztuce. Metodologia nauk humanistycznych. Metodologia nauk o sztuce.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
wykorzystywania wiedzy z zakresu nauk o sztuce i krytyki artystycznej; formułowania opinii o nurtach artystycznych, nowych zjawiskach w sztuce oraz o dziełach sztuki.
Rynek dzieł sztuki
Funkcjonowanie rynku dzieł sztuki w Polsce. Charakterystyka rynku dzieł sztuki w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Kompleksowa analiza mechanizmów rynku dzieł sztuki z uwzględnieniem wiedzy z zakresu ekonomii, historii sztuki, filozofii i socjologii.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
posługiwania się wiedzą w działalności związanej z funkcjonowaniem rynku dziełami sztuki; posługiwania się wiedzą z zakresu kryteriów wyceny dzieł sztuki.
|
Dzieje myśli o sztuce
Kierunki europejskiej myśli o sztuce – od starożytności po czasy współczesne. Rozwój teoretycznej refleksji nad sztukami plastycznymi i architekturą. Elementy estetyki, filozofii, teorii i historiografii sztuki. Oddziaływanie idei artystycznych i koncepcji filozoficznych na sztukę i refleksję krytyczną.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
posługiwania się wiedzą o kierunkach myśli europejskiej w obszarze sztuki.
Teoretyczne aspekty współczesnej kultury wizualnej
Sztuka współczesna w szerokim kontekście tradycji historii sztuki, teorii krytycznej, masowej kultury wizualnej, polityki, instytucji i strategii wystawienniczych oraz organizacji życia artystycznego.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
wykorzystywania wiedzy o sztuce współczesnej i masowej kulturze wizualnej w działaniach mających na celu organizowanie życia artystycznego oraz upowszechnianie sztuki.
Warsztat naukowy historyka sztuki
Procedury i reguły badawcze historyka sztuki. Elementy warsztatu badawczego historyka sztuki. Zasady opisu przedmiotowego. Systemy klasyfikacji dzieł sztuki. Nowoczesne techniki gromadzenia i przetwarzania danych. Metody prezentacji audiowizualnych.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia procedur i reguł badawczych historyka sztuki; posługiwania się zaawansowanymi metodami badawczymi historii sztuki; rozumienia zasad opisu i systemów klasyfikacji dzieł sztuki; analizy dzieł sztuki.
Metodologia historii sztuki i historii badań nad sztuką
Tradycyjne metody badawcze historii sztuki – analiza: biograficzna, ikonograficzna i formalno-porównawcza. Wpływ pokrewnych dziedzin humanistyki i nauk społecznych na metody badań nad sztuką. Nowe metody badawcze – semiotyczna, socjologiczna i feministyczna. Rozwój historii sztuki jako dyscypliny naukowej. Zmiany paradygmatów w zakresie wartości i percepcji dzieł sztuki.
Efekty kształcenia – umiejętności i kompetencje:
rozumienia podstaw metodologicznych analizy dzieł sztuki; posługiwania się procedurami i regułami badawczymi w analizie dzieł sztuki.
Praktyki powinny trwać nie krócej niż 4 tygodnie.
Zasady i formę odbywania praktyk ustala jednostka uczelni prowadząca kształcenie.
Programy nauczania powinny:
- przewidywać zajęcia z zakresu
wychowania fizycznego – 60 h,
języków obcych – 120 h,
technologii informacyjnej - 30 h,
- zawierać treści poszerzające wiedzę ogólną w wymiarze nie mniejszym niż 60 h,
- przewidywać zajęcia z zakresu ochrony własności intelektualnej oraz bezpieczeństwa pracy i ergonomii,
- przewidywać nauczanie języka łacińskiego.
|